Strona prywatna Marzeny i Czarka

Miejscowość położona na wschód od Słupska, między Słupią i Łupawą. "Mała i schludna wieś", typowo rolnicza, otoczona z trzech stron lasami. Głównie po stronie południowej rozpościerały się pola uprawne. Droga krajowa (Reichsstraße 2) wiodąca ze Słupska do Lęborka stanowiła granicę pomiędzy gminami: Starą i Nową Dąbrową.

Historia

Stara Dąbrowa powstała jako niewielka wieś - ulicówka. W czasach pruskich była jedną z osiemnastu wsi królewskich, podległych administracyjnie Urzędowi w Słupsku. Kartoteka Królewsko-Pruskiego Urzędu w Słupsku zawierała w 1732 roku następujące wpisy: Wójt: Friedrich Lemke, Chłopi: Hanß Mitzcke, Jürgen Mitzcke, Peter Wiedenhöfft, Martin Priebe, Peter Schmidt, Koseci - zatrudnieni na stałe w folwarku: Christian Albrecht, Jochem Albrecht.

Według Brüggemann'a w roku 1784 w Starej Dąbrowie mieszkało dziesięciu chłopów, wójt, który jednocześnie pełnił funkcję Królewskiego Leśniczego, czterech osadźców na folwarku, dwóch chałupników - razem trzynaście dymów.

Rolnictwo

Ostatecznie Stara Dąbrowa przekształciła się w wieś o charakterze rolniczym, przy czym większość gospodarstw była średniej wielkości. W roku 1939 składała się z 63 gospodarstw, których wielkość przedstawiała się następująco:

44 gospodarstwa o wielkości od 0,5 do 5 ha,
4 gospodarstwa o wielkości od 5 do 10 ha,
13 gospodarstw o wielkości od 10 do 20 ha,
2 gospodarstwa o wielkości od 20 do 100 ha.

Przeważająca ilość gospodarzy była właścicielami uprawianych gruntów i byli to głównie miejscowi. Średni podatek gruntowy na terenie Starej Dąbrowy wynosił 4,20 DM/ha przy średniej całego Powiatu Słupskiego rzędu 5,95 DM/ha.

Handel i rzemiosło

Obie dziedziny życia były słabo rozwinięte, przystające do potrzeb wiejskiej społeczności. W Państwowej Księdze Adresowej na lata 1941/1942 znajdowały się następujące wpisy:

- Wiejska Kasa Oszczędnościowo-Pożyczkowa Alt Damerow EGmbH,
- piekarz Otto Lorbass,
- rzeźnicy Paul Daske i Werner Daske,
- zajazd Karl Birr,
- sklep kolonialny Otto Lorbass,
- kuźnia Willi Heratsch,
- szewcy Paul Hingst i Albert Nitz,
- wytapiacz stali Albert Kristkeitz,
- osiadła we wsi akuszerka Anna Heratsch.

Kościół

Wszyscy mieszkańcy byli ewangelikami. Mieszkańcy Starej Dąbrowy należeli do parafii w Zagórzycy, a przez to do obwodu kościelnego Słupsk-Stare Miasto. Droga do Zagórzycy była dość długa i trudna dla starszych osób i dlatego czasami msze odprawiane były w szkole. Często było to tylko czytanie Pisma przez miejscowego nauczyciela. Nauczyciel miał również za zadanie budowę "leśnego" kościoła na posesji przy drodze do Zagórzycy tuż za cmentarzem (D. Gebhardt).

Szkoła

W roku 1932 w Dwustopniowej Szkole Ludowej (Volksschule) było dwóch nauczycieli oraz 72 uczniów. W Starej Dąbrowie nauczycielami byli Buhrke i Thonis, a tuż przed końcem II wojny światowej, Strelow i Erich Vangerow.

Rok 1945 - Zakończenie wojny i masowe wysiedlenia

Kiedy, 8 marca 1945 roku ku wsi zbliżały się oddziały radzieckiej armii, we wsi nie było nikogo, kto mógłby nakazać mieszkańcom ewakuację. Stąd właśnie we wsi pozostało wielu mieszkańców, a z nimi wielu uciekinierów ze wschodu i z Prus Zachodnich. W okolicach wsi na drodze była około 20 kilometrowa kolumna uciekinierów ze wschodu, która została usunięta z drogi przez radzieckie kolumny pancerne. Armia Radziecka pozostawała we wsi aż do końca 1945 roku. Od 1946 roku zaczęli napływać tu Polacy i rozpoczęła się akcja wysiedleńcza.

Kartoteki Niemieckie wskazują, że 157 osób wyjechało do RFN oraz 126 do NRD. Alt Damerow zostało przemianowane na Starą Dąbrowę.

W czasie wojny zanotowano następujące straty:
- 25 poległych,
- 32 zabitych cywili,
- 34 zaginionych "w niewyjaśnionych okolicznościach".